Zo, dit is dan de tweede keer dat ik dit blog probeer te schrijven. De vorige keer was het bijna af en toen viel de elektriciteit uit. Ik had al een uur zitten schrijven dus je kunt je voorstellen hoe erg ik baalde. Wel typisch Nepal...

Inmiddels woon ik alweer bijna twee weken bij de nieuwe gastfamilie, bij de directrice van Seto Bangala High School. De overgang van Rajesh's familie naar deze familie was groot. Mijn nieuwe gastgezin heeft het aanzienlijk minder breed en ook is het er minderhygiënisch.
Op zondag kwam ik aan en ik werd meteen naar het schooltje gebracht (om de hoek van het huis). In Nepal is er maar een dag weekeinde, zaterdag 'the big day'. De rest van de dagen zijn werkdagen (voor mij van kwart voor 9 tot half 4). Op school moest ik die zondag drieënhalfuur in het kantoortje van de principal zitten. De bedoeling hierbij was dat ik de school zou observeren maar meer dan een drukconverserende vrouw heb ik eigenlijk niet gezien... Ik had ook niets bij me om te doen dus ik voelde me helemaal niet op mijn gemak.
De dag erna werd ik meteen voor de klas gezet. De 'nursery class', zo'n twintig kindjes van 3 jaar oud. Heel erg schattig maar het viel wel zwaar: een grote chaos en de kinderen kunnen (nog) geen Engels.
Om het begin bij mijn nieuwe gastfamilie nog rampzaliger te maken kreeg ik maandagnacht heel erg last van diarree. Dinsdag, woensdag en ook donderdag was ik enorm ziek en ik kon dan ook niets dan in bed liggen en heel vaak naar de wc rennen. Ook had ik koorts en moest ik overgeven. Omdat het eigenlijk steeds erger werd en er ook al bloed bij de ontlasting zat moest ik naar het ziekenhuis. Ze wilden me daar meteen een infuus geven maar ik weigerde (300 dollar!). Uiteindelijk hebben antibiotica en heel veel ORS-oplossing (bah) me gered. Het bleek dat ik een of andere nare vogel(?)infectie had. Rajesh kwam op bezoek terwijl ik ziek was, hij zegt dat ik Nepal nu echt gevoeld heb, haha. Vrijdagmiddag (op mijn paps' 50e verjaardag) was ik weer beter. Cadeautje voor hem! Gelukkig ook, want er stond raften gepland op zaterdag en ik wilde toch zo graag dat huis uit na een week ellende! Vrijdagavond vertrok ik voor het raften naar Rajesh. Het was weer heel erg gezellig. Er waren ook twee andere Nederlandse meiden, ook bij het raften. Het raften was geweldig,zulke mooie uitzichten.

Zondag moest ik alleen weer terug naar de familie. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in want ik voelde me helemaal niet op mijn gemak bij de directrice, Manju (56 jaar). Het is echt een heel aparte vrouw. Daarom heb ik met Rajesh gepraat over mijn opties. Uiteindelijk heb ik besloten toch op deze plaats te blijven omdat ik immers ook nog maar een dagje les had kunnen geven.

Inmiddels heb ik het weer helemaal naar mijn zin! :) Ik heb met Manju gepraat en bepaalde dingen aangegeven waar ik mee zat. Bijvoorbeeld dat er steeds geen drinkwater was voor mij. We hebben oplossingen bedacht en dat hielp. (Ze hebben me onder anderen het gasfornuis uitgelegd zodat ik zelf water kan koken.) Ook heb ik met nadruk om wat oudere kinderen gevraagd. (Ik had al aangegeven dat ik dat wilde maar Manju is ook erg koppig.) Ik mag nu de kinderen van ongeveer 7 tot 14 jaar lesgeven. Na een paar dagen was ik eraan gewend en eigenlijk is lesgeven echt hartstikke leuk! Als je maar een plan hebt. De kinderen vinden spijkerpoepen (spoon pooing) echt helemaal geweldig. Ook de Engelse versie in verschillende varianten van 'Ik ga op reis en ik neem mee...' vinden ze super. Verder probeer ik hun Engelse woordenschat en hun Engelse uitspraak te verbeteren. Ook heb ik 'de wereld' al een beetje behandeld. Sommige kinderen weten niet eens waar Nepal ligt!

De kinderen zijn allemaal heelgeïnteresseerdin mij en in Nederland. Ze stellen heel veel vragen. Zo vroeg een jongen van welke kast (kastenstelsel) ik ben, haha! Ook denken veel kinderen dat we in Nederland Engels spreken met elkaar. Of ze willen zien wat voor schrift we hebben. Ze verwachten dat we een eigen schrift hebben zoals het Nepali heeft en vervolgens zijn ze teleurgesteld als ik ze uitleg dat wij gewoon de Engelse letters gebruiken, haha.
Op school worden alle vakken behalve Nepali in het Engels gegeven. Het is schrijnend dat sommige leraren zelf nauwelijks Engels kunnen. De klassen bestaan uit zo'n zes tot acht kinderen, heel goed te doen. Het gaat alleen helemaal niet zo goed met de school. Ze zijn erg arm. In een klas horen bijvoorbeeld wettelijk 33 kinderen te zitten.

Elke morgen, middag maar ook wanneer ik een klaslokaal binnenkom klinkt het 'Good morning / afternoon mem!' 'How are you, mem?' waarop ik ze antwoord en ze beveel snel, alsjeblieft, weer te gaan zitten. Het is een tafereel waarbij ik me nog steeds niet helemaal gemakkelijk voel maar het is ook wel weer heel schattig.
De kinderen willen allemaal heel graag dat ik in hun klas kom lesgeven. Als ik op het plein loop roepen ze allemaal dat ik in hun klas moet komen. Ook hebben ze al gevraagd 'Where is tall mem?' toen ik een keertje iets later was, haha. Want 'tall' ben ik hier zeker, nog steeds (goh). Ik weet niet of het iets met elkaar te maken heeft maar de kinderen denken allemaal dat ik zo rond 26 tot 29 jaar oud ben, wow!

Sinds gisteren hebben alle seniorklassen examens. Voor mij is er nu dus weinig te doen. Ik help daarom de leraressen van de juniorklassen (3 tot 6 jaar) af en toe maar ik wil ze niet in mijn eentje lesgeven omdat ze niet begrijpen dat ik niet alles wat ze in het Nepali tegen me zeggen kan verstaan. Ook doe ik klusjes voor de directrice en help ik bij het surveilleren tijdens de toetsen.
Twee heel kleine meisjes zijn trouwens helemaal weg van mijn haar. Ze zeggen dat ik barbiepop haar heb en elke keer komen ze met mijn haar spelen. Zo schattig. Het andere uiterste kan trouwens ook gebeuren, de eerste dag was er een meisje van 3 heel bang voor mij en ze ging huilen in een hoekje. :(

De rest van mijn gastgezin bestaat trouwens uit Cheryl (22 jaar, studeert tandheelkunde) en man en vader David van 60 jaar. Hij is zo'n superlief, ontzettend vrolijk mannetje. Elke keer als ik hem nu zie krijg ik spontaan een glimlach. Zijn vrolijkheid is aanstekelijk.
Met Cheryl heb ik afgesproken over een week in de weekeinden uitstapjes te maken!

Dit weekeinde ga ik naar Namobuddha, een boeddhistisch klooster op drie uur van Kathmandu. Ik ga op bezoek en logeren bij mijn Zweedse vriendin Malin. Volgende week woensdag, donderdag en vrijdag gaan we op Chitwan (jungle) safari, ik heb er zo'n zin in! Niet lang na de safari komt er als het goed is nog een Nederlands meisje bij in het gastgezin en op de school, gezellig. :)

Liefs,

Miss Rose (mijn juffennaam)

P.S. Het koffieprobleem is een soort van opgelost, letterlijk! Ik heb instantkoffie (Nestle) gekocht in de supermarkt, Bhat Bhateni, en nu heb ik elke dag weer koffie, oelala.