Wauw, volgens mij kan ik wel stellen dat ik een slechte blogger ben. Tenminste, in Nepal.
Mijn alleroprechtste excuses daarvoor! Het gaat nu al helemaal nooit meer lukken om alles wat de moeite waard is om te vertellen te vertellen. Want... dat is veel! Laat ik daarom maar beginnen met nu. :) Mijn vrijwilligerswerkperiode is al zo'n twee weken ten einde en ik heb nu nog maar vijf dagen en vier nachten te gaan in Nepal. Ik krijg nu al een brok in mijn keel als ik denk aan vertrekken, ik hou inmiddels zo zielsveel van Nepal. De enige gedachte waarmee ik mezelf alvast kan troosten is dat ik zeker weet dat ik ooit terug ga komen!
Het was wel even wennen om niet meer om niet meer bij de lieve familie te wonen en het 'toeristenNepal' te gaan ervaren. Het is zo anders. Ik merkte het ook aan mijn maag en darmen, want na tien weken elke dag ongeveer twee keer daal bhat eten raakt je systeem behoorlijk in de war als je dan ineens muesli, brood, pizza en pasta neemt. Met als gevolg diarree met als gevolg dat ik nu in de restaurants ook gewoon daal bhat bestel, hihi. Geeft helemaal niets want ik vind het echt heerlijk en wat zal ik moeten gaan afkicken thuis. =(
Het lesgeven was op het laatst zo leuk en het gaf zoveel voldoening dat ik serieus best een leraar zou kunnen worden thuis. (Wow!)
De eerste week dat ik 'vrij' was heb ik in Pokhara (de hippiestad van Nepal) doorgebracht. Heel fijn en gezellig met Godelieve, Meike en iedereen die we daar ontmoetten en het is daar zo mooi. Meike ('Maya', liefde) is ook een heel lief meisje wat ik hier heb leren kennen via het vrijwilligerswerk. Ik was dus al eerder in Pokhara geweest maar het is dus gewoon zo'n fijne en relaxede plek dat ik wel weer terugwilde. We hebben fijn bootjes gehuurd, gerelaxed, gegeten, gedronken gerelaxed en gerelaxed, haha! Nee, oke. Een dag zijn we op het heetst van de dag het meer overgestoken met een roeibootje en zijn we een hele steile heuvel opgeklommen om de tempel daarbovenop te bezoeken, de 'world peace pagoda'. Een dag was ik ook heel ziek met weer diarree en koorts maar de koorts duurde maar een dag en de diarree was acceptabel en uiteindelijk nam ik weer antibiotica en toen was alles weer goed.
Het wordt trouwens steeds heter in Nepal, vooral in Pokhara merkte je het enorm omdat dat wat lager ligt dan gemiddeld. Er komen ook steeds meer muggen, vliegen, regen en vieze luchtjes van de rivier. De monsoon nadert. Ik schat dat het nu elke dag zo rond 35 graden is. Maar in werkelijkheid heb ik geen flauw idee want ik zie, hoor of lees hier eigenlijk bijna nooit het nieuws of het weerbericht. Heerlijk.
In het guesthouse in Pokhara mochten we de muren beschilderen, hoe geniaal. Dus hebben we de muren beschilderd, met bloemen en allemaal vrolijke dingen, zo leuk. Nog iets grappigs trouwens: de eerste keer Pokhara had ik een ring gekocht in een winkeltje en deze keer zag ik per ongeluk een nog leukere dus heb ik die ring gewoon van mijn vinger geplukt en geruild, hahaha. Na een weekje Pokhara werd het me toch wel een beetje te relaxed dus maakten Meike en ik plannen voor een trekking! Na weer een paar dagen in Kathmandu (ik had die stad toch wel echt gemist in Pokhara) zijn we afgelopen woensdag samen op 'village trekking' gegaan. Wat was het adembenemend mooi... We kwamen door allemaal bergdorpjes en we sliepen en aten bij families. Deze trekking is niet toeristisch en op sommige plekken hadden sommige mensen zelfs nog nooit een blanke gezien. We trokken door de bergen, droge rivierbeddingen, bossen en ga zo maar door. Soms was het heel zwaar maar meestal was het gewoon heel mooi. Meike en ik hadden echt heel veel lol samen. En ik heb trouwens nog nooit zoveel gezweet. Onze trekkingguide was een heel chille gozer, haha! Gisteren kwamen we terug van onze trek en we sliepen in Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Vanmorgen is Maya naar Nederland vertrokken. :( Maar gisteren in de bus, zagen we het ergste ooit. Bereid je voor... We zaten dus in de bus van een prachtig, prachtig uitzicht te genieten maar na een halfuur kwam er iets binnengewandeld, oh mijn god... Een oude vrouw, zo'n 50-60 jaar helemaal, echt helemaal onder het bloed. Kapotte kleren, opengescheurde top, borsten zichtbaar en er gulpte dus een waterval van bloed uit haar nek. Zo heftig, zo naar. Ze was dus gewoon in haar nek gehakt met een khukuri mes. (Typisch Nepalees mes.) We vroegen aan de gids wat er gebeurd was en hij zei dat ze gevochten had. Met familie. Hij zei dat het wel vaker gebeurt. Hoe wanhopig mensen daar in de bergen kunnen worden is onvoorstelbaar. Ze zijn ook echt arm. Maar we voelden ons daarvoor dus heel oke, blij met het waanzinnig mooie uitzicht maar toen ze binnenkwam werden we zo, zo naar. En ze bleef maar schreeuwen en schreeuwen in de bus. En toen ze na twintig minuten schreeuwend en bloedend weer uitstapte moesten wij het maar accepteren. We waren er de rest van de dag ondersteboven van. Gelukkig hadden we 's avonds nog wel een fijne avond uit in Kathamandu maar wow, dit blijft voor altijd op mijn netvlies gebrand staan.
Vandaag heb ik gegeten bij een Nepalese vriend van me, Apurba. Hij had samen met zijn moeder echt superlekker voor me gekookt en nam me dus mee naar zijn familie. Het was zo leuk en gezellig en zijn familie is zo lief. Zijn moeder gaf me zelfs een nepalese jurk (saree) als cadeau en ze zei dat ze me als haar dochter wilde. Zijn opa vroeg me het hemd van het lijf met zijn gebrekkige Engels en zei dat als ik me ooit ongelukkig voel ik gewoon aan hen moet denken en ik dan weer blij ben. Een typisch toonbeeld van hoe ontzettend vriendelijk en gastvrij de Nepalezen zijn. Ik ga ze zo missen.
De rest van de week ga ik nog op bezoek bij mijn oude gastfamilies die ik heel erg mis en nog meer zal missen als ik thuis ben en verder ga ik gewoon zo veel mogelijk leuke dingen doen. Ik weet niet hoe ik me moet gaan voorbereiden op weer naar huis gaan maar dat zie ik in het vliegtuig wel. Als ik hier iets geleerd heb is het sowieso bij de dag te leven. :)

Veel liefs!

Roshni

P.S. Zaterdag 2 juni kom ik dus aan.

P.P.S. Foto's uploaden gaat nog steeds niet (of nauwelijks) dus dat kom thuis allemaal wel. Nog een weekje wachten...