Alles of een beetje...

Wauw, volgens mij kan ik wel stellen dat ik een slechte blogger ben. Tenminste, in Nepal.
Mijn alleroprechtste excuses daarvoor! Het gaat nu al helemaal nooit meer lukken om alles wat de moeite waard is om te vertellen te vertellen. Want... dat is veel! Laat ik daarom maar beginnen met nu. :) Mijn vrijwilligerswerkperiode is al zo'n twee weken ten einde en ik heb nu nog maar vijf dagen en vier nachten te gaan in Nepal. Ik krijg nu al een brok in mijn keel als ik denk aan vertrekken, ik hou inmiddels zo zielsveel van Nepal. De enige gedachte waarmee ik mezelf alvast kan troosten is dat ik zeker weet dat ik ooit terug ga komen!
Het was wel even wennen om niet meer om niet meer bij de lieve familie te wonen en het 'toeristenNepal' te gaan ervaren. Het is zo anders. Ik merkte het ook aan mijn maag en darmen, want na tien weken elke dag ongeveer twee keer daal bhat eten raakt je systeem behoorlijk in de war als je dan ineens muesli, brood, pizza en pasta neemt. Met als gevolg diarree met als gevolg dat ik nu in de restaurants ook gewoon daal bhat bestel, hihi. Geeft helemaal niets want ik vind het echt heerlijk en wat zal ik moeten gaan afkicken thuis. =(
Het lesgeven was op het laatst zo leuk en het gaf zoveel voldoening dat ik serieus best een leraar zou kunnen worden thuis. (Wow!)
De eerste week dat ik 'vrij' was heb ik in Pokhara (de hippiestad van Nepal) doorgebracht. Heel fijn en gezellig met Godelieve, Meike en iedereen die we daar ontmoetten en het is daar zo mooi. Meike ('Maya', liefde) is ook een heel lief meisje wat ik hier heb leren kennen via het vrijwilligerswerk. Ik was dus al eerder in Pokhara geweest maar het is dus gewoon zo'n fijne en relaxede plek dat ik wel weer terugwilde. We hebben fijn bootjes gehuurd, gerelaxed, gegeten, gedronken gerelaxed en gerelaxed, haha! Nee, oke. Een dag zijn we op het heetst van de dag het meer overgestoken met een roeibootje en zijn we een hele steile heuvel opgeklommen om de tempel daarbovenop te bezoeken, de 'world peace pagoda'. Een dag was ik ook heel ziek met weer diarree en koorts maar de koorts duurde maar een dag en de diarree was acceptabel en uiteindelijk nam ik weer antibiotica en toen was alles weer goed.
Het wordt trouwens steeds heter in Nepal, vooral in Pokhara merkte je het enorm omdat dat wat lager ligt dan gemiddeld. Er komen ook steeds meer muggen, vliegen, regen en vieze luchtjes van de rivier. De monsoon nadert. Ik schat dat het nu elke dag zo rond 35 graden is. Maar in werkelijkheid heb ik geen flauw idee want ik zie, hoor of lees hier eigenlijk bijna nooit het nieuws of het weerbericht. Heerlijk.
In het guesthouse in Pokhara mochten we de muren beschilderen, hoe geniaal. Dus hebben we de muren beschilderd, met bloemen en allemaal vrolijke dingen, zo leuk. Nog iets grappigs trouwens: de eerste keer Pokhara had ik een ring gekocht in een winkeltje en deze keer zag ik per ongeluk een nog leukere dus heb ik die ring gewoon van mijn vinger geplukt en geruild, hahaha. Na een weekje Pokhara werd het me toch wel een beetje te relaxed dus maakten Meike en ik plannen voor een trekking! Na weer een paar dagen in Kathmandu (ik had die stad toch wel echt gemist in Pokhara) zijn we afgelopen woensdag samen op 'village trekking' gegaan. Wat was het adembenemend mooi... We kwamen door allemaal bergdorpjes en we sliepen en aten bij families. Deze trekking is niet toeristisch en op sommige plekken hadden sommige mensen zelfs nog nooit een blanke gezien. We trokken door de bergen, droge rivierbeddingen, bossen en ga zo maar door. Soms was het heel zwaar maar meestal was het gewoon heel mooi. Meike en ik hadden echt heel veel lol samen. En ik heb trouwens nog nooit zoveel gezweet. Onze trekkingguide was een heel chille gozer, haha! Gisteren kwamen we terug van onze trek en we sliepen in Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Vanmorgen is Maya naar Nederland vertrokken. :( Maar gisteren in de bus, zagen we het ergste ooit. Bereid je voor... We zaten dus in de bus van een prachtig, prachtig uitzicht te genieten maar na een halfuur kwam er iets binnengewandeld, oh mijn god... Een oude vrouw, zo'n 50-60 jaar helemaal, echt helemaal onder het bloed. Kapotte kleren, opengescheurde top, borsten zichtbaar en er gulpte dus een waterval van bloed uit haar nek. Zo heftig, zo naar. Ze was dus gewoon in haar nek gehakt met een khukuri mes. (Typisch Nepalees mes.) We vroegen aan de gids wat er gebeurd was en hij zei dat ze gevochten had. Met familie. Hij zei dat het wel vaker gebeurt. Hoe wanhopig mensen daar in de bergen kunnen worden is onvoorstelbaar. Ze zijn ook echt arm. Maar we voelden ons daarvoor dus heel oke, blij met het waanzinnig mooie uitzicht maar toen ze binnenkwam werden we zo, zo naar. En ze bleef maar schreeuwen en schreeuwen in de bus. En toen ze na twintig minuten schreeuwend en bloedend weer uitstapte moesten wij het maar accepteren. We waren er de rest van de dag ondersteboven van. Gelukkig hadden we 's avonds nog wel een fijne avond uit in Kathamandu maar wow, dit blijft voor altijd op mijn netvlies gebrand staan.
Vandaag heb ik gegeten bij een Nepalese vriend van me, Apurba. Hij had samen met zijn moeder echt superlekker voor me gekookt en nam me dus mee naar zijn familie. Het was zo leuk en gezellig en zijn familie is zo lief. Zijn moeder gaf me zelfs een nepalese jurk (saree) als cadeau en ze zei dat ze me als haar dochter wilde. Zijn opa vroeg me het hemd van het lijf met zijn gebrekkige Engels en zei dat als ik me ooit ongelukkig voel ik gewoon aan hen moet denken en ik dan weer blij ben. Een typisch toonbeeld van hoe ontzettend vriendelijk en gastvrij de Nepalezen zijn. Ik ga ze zo missen.
De rest van de week ga ik nog op bezoek bij mijn oude gastfamilies die ik heel erg mis en nog meer zal missen als ik thuis ben en verder ga ik gewoon zo veel mogelijk leuke dingen doen. Ik weet niet hoe ik me moet gaan voorbereiden op weer naar huis gaan maar dat zie ik in het vliegtuig wel. Als ik hier iets geleerd heb is het sowieso bij de dag te leven. :)

Veel liefs!

Roshni

P.S. Zaterdag 2 juni kom ik dus aan.

P.P.S. Foto's uploaden gaat nog steeds niet (of nauwelijks) dus dat kom thuis allemaal wel. Nog een weekje wachten...

Amaaaa!

Amaaa! ('Oh mijn god' in het Nepalees.) Wat heb ik weer veel meegemaakt! Ik weet nu al dat het allemaal nooit in een blog zal passen maar ik zal het bij dezen plechtig proberen.
Inmiddels ben ik dus in Chitwan (jungle) geweest, heb ik boeddhistische lezingen tussen de monniken gevolgd, heb ik op vrijdag de 13e Nepalees nieuwjaar gevierd (en goed ook), heb ik boven op het dak van een bus gezeten, ben ik een paar keer naar Bhaktapur geweest, heb ik weer zo veel leuke mensen leren kennen en het belangrijkste: ik ben verhuisd... Ik zit nu op een andere placement site, bij een ander gastgezin, op een andere school. En daar gaat natuurlijk wel een verhaaltje aan vooraf want verhuizen doe je niet zomaar.

Vorige week maandag, op tweede paasdag (zonder paaseieren), kwam er een ander meisje, Godelieve (haar Nepalese naam is Aashaa, 'hope') bij, op de oude placementsite in Kathmandu. Het was echt heel bijzonder want het klikte meteen heel erg goed tussen ons. Al na een paar dagen was het alsof we elkaar al jaren kennen. Helaas had ook Godelieve het niet naar haar zin in het gastgezin, net als ik in het begin had. Het was er gewoon niet warm en er hing een hele vreemde sfeer die je eigenlijk niet kunt benoemen. Doordat zij zich ook zo voelde opende ik ook mijn ogen als het ware weer. Ik was eigenlijk al zo gewend aan de situatie daar dat ik niet meer echt 'zag' dat het niet bepaald gezellig of warm was. Uiteindelijk hebben we besloten samen bij Rajesh te vragen om een andere placement site.
En daar zijn we nu, we zijn in Thimi. Een klein, oud stadje in de buurt van Bhaktapur. Het is hier zoveel fijner! We zijn hier nu drie dagen en we voelen ons al helemaal thuis. Het gastgezin is heel lief en we voelen ons gewoon welkom. Dat was dus eerst wel anders. Ook is onze kamer veel fijner en hebben we een douch! Er is zelfs back-up light dankzij eerdere vrijwilligers die dat hier hebben geregeld, super fijn! Ook hier geven we dus les op een schooltje. De school heet 'Active English School' en we wonen bij de directeur, die ook Aashaa (haha!) heet, in huis. De familie bestaat verder uit moeder, dochter (ze is morgen jarig, 13 jaar) en zoon van 16. Hij lijkt trouwens echt op de Nepalese Harry Potter!
Ondanks dat ik het niet helemaal naar mijn zin had op de oude placement site was het toch heel moeilijk om afscheid te nemen. Ik gaf namelijk wel heel veel om de kinderen en om David. Ik ga de school gewoon nog een (of een paar) keer opzoeken voor ik vertrek.
De nieuwe school is echter ook heel erg leuk. We hebben nu al twee dagen lesgegeven en het is leuk. Deze school heeft het wel iets beter en ook zijn er wat meer leerlingen. De mensen kunnen hier wel minder goed Engels, daar valt dus aan te werken! De school en ons nieuwe thuis zitten in hetzelfde gebouw. Zo ongeveer als een twee onder een kap.

Ik gebruik nu de laptop van mijn nieuwe gastvader dus veel langer ga ik dit verhaaltje niet maken want anders vind ik het een beetje lullig. Het is wel zo superlief dat ik zijn laptop mag gebruiken!

Morgen of overmorgen ga ik samen met Flore naar Pokhara. We hebben er zo'n zin in!
Ik zal proberen snel weer een blog te schrijven!

Als laatste moet ik wel nog even opbiechten dat ik inmiddels verliefd ben geworden, op Nepal. Ik hou zo veel van dit land: de natuur, de cultuur, de mensen, het eten, de wijze waarop alles gaat, alles! Als ik denk aan vertrekken krijg ik al een gebroken hart gevoel... Achja, voorlopig hoeft mijn hart nog niet te breken.

Veel liefs,

Rosanne

Good morning, mem!

Zo, dit is dan de tweede keer dat ik dit blog probeer te schrijven. De vorige keer was het bijna af en toen viel de elektriciteit uit. Ik had al een uur zitten schrijven dus je kunt je voorstellen hoe erg ik baalde. Wel typisch Nepal...

Inmiddels woon ik alweer bijna twee weken bij de nieuwe gastfamilie, bij de directrice van Seto Bangala High School. De overgang van Rajesh's familie naar deze familie was groot. Mijn nieuwe gastgezin heeft het aanzienlijk minder breed en ook is het er minderhygiënisch.
Op zondag kwam ik aan en ik werd meteen naar het schooltje gebracht (om de hoek van het huis). In Nepal is er maar een dag weekeinde, zaterdag 'the big day'. De rest van de dagen zijn werkdagen (voor mij van kwart voor 9 tot half 4). Op school moest ik die zondag drieënhalfuur in het kantoortje van de principal zitten. De bedoeling hierbij was dat ik de school zou observeren maar meer dan een drukconverserende vrouw heb ik eigenlijk niet gezien... Ik had ook niets bij me om te doen dus ik voelde me helemaal niet op mijn gemak.
De dag erna werd ik meteen voor de klas gezet. De 'nursery class', zo'n twintig kindjes van 3 jaar oud. Heel erg schattig maar het viel wel zwaar: een grote chaos en de kinderen kunnen (nog) geen Engels.
Om het begin bij mijn nieuwe gastfamilie nog rampzaliger te maken kreeg ik maandagnacht heel erg last van diarree. Dinsdag, woensdag en ook donderdag was ik enorm ziek en ik kon dan ook niets dan in bed liggen en heel vaak naar de wc rennen. Ook had ik koorts en moest ik overgeven. Omdat het eigenlijk steeds erger werd en er ook al bloed bij de ontlasting zat moest ik naar het ziekenhuis. Ze wilden me daar meteen een infuus geven maar ik weigerde (300 dollar!). Uiteindelijk hebben antibiotica en heel veel ORS-oplossing (bah) me gered. Het bleek dat ik een of andere nare vogel(?)infectie had. Rajesh kwam op bezoek terwijl ik ziek was, hij zegt dat ik Nepal nu echt gevoeld heb, haha. Vrijdagmiddag (op mijn paps' 50e verjaardag) was ik weer beter. Cadeautje voor hem! Gelukkig ook, want er stond raften gepland op zaterdag en ik wilde toch zo graag dat huis uit na een week ellende! Vrijdagavond vertrok ik voor het raften naar Rajesh. Het was weer heel erg gezellig. Er waren ook twee andere Nederlandse meiden, ook bij het raften. Het raften was geweldig,zulke mooie uitzichten.

Zondag moest ik alleen weer terug naar de familie. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in want ik voelde me helemaal niet op mijn gemak bij de directrice, Manju (56 jaar). Het is echt een heel aparte vrouw. Daarom heb ik met Rajesh gepraat over mijn opties. Uiteindelijk heb ik besloten toch op deze plaats te blijven omdat ik immers ook nog maar een dagje les had kunnen geven.

Inmiddels heb ik het weer helemaal naar mijn zin! :) Ik heb met Manju gepraat en bepaalde dingen aangegeven waar ik mee zat. Bijvoorbeeld dat er steeds geen drinkwater was voor mij. We hebben oplossingen bedacht en dat hielp. (Ze hebben me onder anderen het gasfornuis uitgelegd zodat ik zelf water kan koken.) Ook heb ik met nadruk om wat oudere kinderen gevraagd. (Ik had al aangegeven dat ik dat wilde maar Manju is ook erg koppig.) Ik mag nu de kinderen van ongeveer 7 tot 14 jaar lesgeven. Na een paar dagen was ik eraan gewend en eigenlijk is lesgeven echt hartstikke leuk! Als je maar een plan hebt. De kinderen vinden spijkerpoepen (spoon pooing) echt helemaal geweldig. Ook de Engelse versie in verschillende varianten van 'Ik ga op reis en ik neem mee...' vinden ze super. Verder probeer ik hun Engelse woordenschat en hun Engelse uitspraak te verbeteren. Ook heb ik 'de wereld' al een beetje behandeld. Sommige kinderen weten niet eens waar Nepal ligt!

De kinderen zijn allemaal heelgeïnteresseerdin mij en in Nederland. Ze stellen heel veel vragen. Zo vroeg een jongen van welke kast (kastenstelsel) ik ben, haha! Ook denken veel kinderen dat we in Nederland Engels spreken met elkaar. Of ze willen zien wat voor schrift we hebben. Ze verwachten dat we een eigen schrift hebben zoals het Nepali heeft en vervolgens zijn ze teleurgesteld als ik ze uitleg dat wij gewoon de Engelse letters gebruiken, haha.
Op school worden alle vakken behalve Nepali in het Engels gegeven. Het is schrijnend dat sommige leraren zelf nauwelijks Engels kunnen. De klassen bestaan uit zo'n zes tot acht kinderen, heel goed te doen. Het gaat alleen helemaal niet zo goed met de school. Ze zijn erg arm. In een klas horen bijvoorbeeld wettelijk 33 kinderen te zitten.

Elke morgen, middag maar ook wanneer ik een klaslokaal binnenkom klinkt het 'Good morning / afternoon mem!' 'How are you, mem?' waarop ik ze antwoord en ze beveel snel, alsjeblieft, weer te gaan zitten. Het is een tafereel waarbij ik me nog steeds niet helemaal gemakkelijk voel maar het is ook wel weer heel schattig.
De kinderen willen allemaal heel graag dat ik in hun klas kom lesgeven. Als ik op het plein loop roepen ze allemaal dat ik in hun klas moet komen. Ook hebben ze al gevraagd 'Where is tall mem?' toen ik een keertje iets later was, haha. Want 'tall' ben ik hier zeker, nog steeds (goh). Ik weet niet of het iets met elkaar te maken heeft maar de kinderen denken allemaal dat ik zo rond 26 tot 29 jaar oud ben, wow!

Sinds gisteren hebben alle seniorklassen examens. Voor mij is er nu dus weinig te doen. Ik help daarom de leraressen van de juniorklassen (3 tot 6 jaar) af en toe maar ik wil ze niet in mijn eentje lesgeven omdat ze niet begrijpen dat ik niet alles wat ze in het Nepali tegen me zeggen kan verstaan. Ook doe ik klusjes voor de directrice en help ik bij het surveilleren tijdens de toetsen.
Twee heel kleine meisjes zijn trouwens helemaal weg van mijn haar. Ze zeggen dat ik barbiepop haar heb en elke keer komen ze met mijn haar spelen. Zo schattig. Het andere uiterste kan trouwens ook gebeuren, de eerste dag was er een meisje van 3 heel bang voor mij en ze ging huilen in een hoekje. :(

De rest van mijn gastgezin bestaat trouwens uit Cheryl (22 jaar, studeert tandheelkunde) en man en vader David van 60 jaar. Hij is zo'n superlief, ontzettend vrolijk mannetje. Elke keer als ik hem nu zie krijg ik spontaan een glimlach. Zijn vrolijkheid is aanstekelijk.
Met Cheryl heb ik afgesproken over een week in de weekeinden uitstapjes te maken!

Dit weekeinde ga ik naar Namobuddha, een boeddhistisch klooster op drie uur van Kathmandu. Ik ga op bezoek en logeren bij mijn Zweedse vriendin Malin. Volgende week woensdag, donderdag en vrijdag gaan we op Chitwan (jungle) safari, ik heb er zo'n zin in! Niet lang na de safari komt er als het goed is nog een Nederlands meisje bij in het gastgezin en op de school, gezellig. :)

Liefs,

Miss Rose (mijn juffennaam)

P.S. Het koffieprobleem is een soort van opgelost, letterlijk! Ik heb instantkoffie (Nestle) gekocht in de supermarkt, Bhat Bhateni, en nu heb ik elke dag weer koffie, oelala.

Malaai Nepal manparchha!

Namaste,

Eindelijk, tijd en electriciteit om een blog te kunnen schrijven! :)
Allereerst, het gaat heel goed met mij en ik vind het hier echt fantastisch.

Mijn aankomst was eigenlijk heel goed (als je even wegdenkt dat ik een paar keer moest overgeven in het laatste vliegtuig). Iedereen met ervaring had me voorbereid op complete chaos maar ik zag eigenlijk meteenhet bordje met daarop: Kosanne Polman, haha! De mensen van het bordje brachten me naar een guesthouse, waar ik de eerste nacht verbleef.De dag erna werd ik daar opgepikt doorRajesh, dedirecteur van de vrijwilligerswerkorganisatie. Ik woon sindsdien bij hem in huis in plaats van bij de familieThami(geen idee waarom, maar Nepalezen houden ervan om schema's te wijzigen).
Het is hier heel fijn en ik voel me hier echt thuis.De familie is hindoeistisch.Rajesh's vrouw Bandana, zijn kinderen Prathna, Bivor en Laxmi zijn echt heel erg lief (al is Bivor trouwens soms wel een beetje stout). Ze zorgen supergoed voor me.

Ik volg Nepalilessen en ik krijg lezingen over de cultuur en dat soort dingen. De Nepalezen vinden het echt geweldig als je ineens Nepali tegen ze begin te spreken. Ze zeggen dat ik talent heb, ook al heb ik pas drie lessen gehad. (Ekdam raamro.) De mensen zijn allemaal zo aardig.

Ik heb eigenlijk niet het gevoel dat ik erg heb moeten wennen. Ik had bewust geen hoge verwachtingenen ik geniet gewoon van alles wat ik zie en meemaak. Het is juist heel erg leuk om met je rechterhand te eten in plaats van met mes en vork, een tika (een stipje op je voorhoofd) te dragen, gezegend te worden, te zien hoe de schijnbare chaos toch een soort van geordend is en ga zo door. De Nepalese keuken is trouwens geweldig: vegetarisch (!)en ik vind alles lekker (momo's, daal bhat, milktea). Soms is het alleen 'a little bit too spicy' en natuurlijk mis ik koffie maar zelfs dat kun je op sommige (toeristische)plekken krijgen en dan is het natuurlijk weer extra lekker.

De derde dag dat ik hier was hebben weHoli gevierd, het festival van de vriendschap. Iedereen smeertof gooit poeder in alle kleuren op elkaar en zegt dan 'happy Holi'.Ook gooien mensen (vooral kinderen) met zakjes water of gewoon methele emmers water. =PIk heb ook bewust alleen maar foto's gemaakt van erna wanttijdens ging gewoon niet. Het leek wel alsof je honderd punten kreeg als je een blank persoon ondersmeerde en tien punten als je een Nepalees versierde, haha. (Waarschijnlijk was dat ook zo.)
Mensen staren wel veel naar me op straat, omdat ik lang, blank en blond (met krullen!) ben. Dat is nogal een aparte combinatie hier. Het is al twee keer gebeurd dat er iemand stopte op straat om een foto van mij te maken.Maar, ikheb sinds vandaag ook Nepalese kleren dus misschien val ik nu minder op... (Niet.) De kleren zijn handgemaakt door een kleermaker van stof die ik een paar dagen geledenheb uigekozen, zo leuk!

We hebben al veel uitstapjes gemaakt. Naar de twee bekende stupa's (boeddhistische tempels): Swayambhunath (monkey temple) en Bouddhanath. Heel indrukwekkend. Ookzijn wenaar de grootste hindoestische tempel geweest, aan de rivier, hier cremeren de mensen ook hun overleden dierbaren. Ik moest best wel huilen toen ik het allemaal zag, het was zo indrukwekkend en toch ook zo vredig en mooi.
Verderben ik met wat andere vrijwilligerseen paar keer naar Thamel (het toeristische gedeelte van Kathmandu) geweest maar ook al naar een schattig dorpje, Panauti(op twee uur van Kathmandu), lokalemarktjes, etcetera. Het is eigenlijk allemaal te veel om het hier op te schrijven.

Aankomende zondag ga ik naar de school waar ik les ga geven en naar een nieuwe gastfamilie. Ik vind het nu al moelijk als ik eraan denk dat ik afscheid moet nemen van deze familie maar ik ga ze zeker weten nog opzoeken. Als ik aan het lesgeven denk word ik wel een klein beetje zenuwachtig want ik heb dat nog nooit gedaan. Rajesh zegt echterdat het allemaal wel los zal lopen, dus ik geloof hem maar. :)
Morgen heb ik weer een Nepaliles en daarna gaan we hiken.

Als laatste, ik heb mijn tweede dag een Nepalese naam gekregen: Roshni. Mero naam Roshni ho (mijn naam is Roshni). Het betekent 'licht'.

Liefs,

Roshni

Nog vier dagen!

Geachte en vereerde geïnteresseerde in mijn reisblog :),

Over vier dagen zal ik vertrekken, naar Nepal. Op dit blog zal ik mijn belevingen een beetje proberen bij te houden. Ik weet nog niet hoe vaak ik iets zal kunnen posten omdat er in Nepal vaak maar ongeveer vier uur per dag stroom is. Gelukkig hebben internetcafés in Nepal meestal een generator dus misschien word ik wel een echte blogger.

In Nepal ga ik vrijwilligerswerk doen, wat inhoudt dat ik kinderen Engels zal gaan bijbrengen op een schooltje. Vorige week vrijdag heb ik te horen gekregen waar ik terecht zal komen: Seto Bangala High School. Het heet 'high school' maar de kinderen zijn voornamelijk van basisschoolleeftijd. Op de school zijn 115 kinderen, 65 jongens en 50 meisjes. De klassen bestaan uit ongeveer tien kinderen en ik mag eenmaal daar zelf aangeven met welke leeftijdscategorie ik graag wil werken. De school ligt in Kalopul, Bagmati in het district Kathmandu.

De eerste twee weken zijn oriëntatieweken, het vrijwilligerswerk is na deze twee weken en duurt acht weken. De eerste twee weken zal ik dus vooral het land leren kennen. Ik krijg informatie over de cultuur, religie, festivals e.d. en het vrijwilligerswerk. Ook krijg ik 'Nepali' taallessen en staan er allerlei activiteiten gepland zoals yoga en rondleidingen. Tijdens deze twee weken zal ik bij de familie 'Thami' in Dhapasi wonen. Het gezin bestaat uit zes leden: moeder van 76 jaar, zoon Kailash van 46 jaar, schoondochter van 45 jaar en drie kinderen: een jongen van 12, een jongen van 16 en een meisje van 18. De andere acht weken zal ik bij de directeur van het schooltje en zijn gezin wonen. Verder staat er ook al een driedaagse junglesafari in de Chitwan gepland en zal ik een dag gaan raften.

De (voorlopig) laatste vier dagen in Nederland probeer ik zoveel mogelijk vrienden en familie nog even te zien (en natuurlijk knuffel ik superveel met onze kat). Verder ben ik vanzelfsprekend vooral nog druk met de voorbereidingen. De echt belangrijke dingen zoals een vliegticket (haha) zijn wel geregeld maar vooral mijn spullen moet ik nog goed op een rijtje krijgen. Ik heb in ieder geval al heel veel spullen die ik meeneem voor de kinderen in Nepal: balonnen, kleurboeken, potloden, spelletjes, stickers, speelgoed en ik neem mijn ukelele (die gelukkig stevig en fijn licht is) ook mee om met de kinderen muziek te maken en te zingen, in het Engels natuurlijk!

Liefs,

Rosanne